Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του ,το 2023 για να δικάσει την υπόθεση:
ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ:……………., ο οποίος παραστάθηκε με την Πληρεξούσια Δικηγόρο του Θεοδώρα Μαζαράκη .
ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ Η ΑΙΤΗΣΗ: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία « do Value Greece Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις », η οποία εδρεύει στο Μοσχάτο Αττικής, οδός Κύπρου αρ. 27 και νόμιμα εκπροσωπείται, ως διαχειρίστριας των απαιτήσεων της αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού με την επωνυμία « ΜΕXICO FINANCE DAC», που εδρεύει στο Δουβλίνο Ιρλανδίας, όπως εκπροσωπείται νόμιμα.
Ο αιτών ζητά να γίνει δεκτή η από 06.09.2023 και με αριθμό κατάθεσης ………..αίτηση, η συζήτηση της οποίας προσδιορίσθηκε για την δικάσιμο της 17.10.2023 και μετα από αναβολή για την παραπάνω δικάσιμο.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι Πληρεξούσιες Δικηγόροι των διαδίκων ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα σημειώματά τους.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση αίτηση ο αιτών επικαλούμενος κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης ζητά να ανασταλεί η εκτέλεση της υπ’ αριθμ. ………διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση επί της ασκηθείσης από 01.09.2023 και με αριθμό κατάθεσης ……….ανακοπής, η συζήτηση της οποίας έχει προσδιοριστεί ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου για την δικάσιμο της 2015 Σεπτεμβρίου του 2024 και να καταδικασθεί η καθ’ης στα δικαστικά του έξοδα. Η αίτηση αρμοδίως εισάγεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου κατά την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 683 επ. του ΚΠολΔ) και είναι νόμιμη (άρθρα 632 παρ. 3 εδ. Β του ΚΠολΔ). Όμως είναι απορριπτέο ως νόμω αβάσιμο το αίτημα περι καταδίκης της καθ’ ης στα δικαστικά έξοδα του αιτούντος καθόσον σύμφωνα με το άρθρο 84 παρ. 2 εδ. Γ του Ν. 4194 / 2013 «Κώδικας περί Δικηγόρων » επί αιτήσεως χορήγησης αναστολής εκτέλεσης επιδικάζονται πάντοτε σε βάρος του ανακόπτοντος τα δικαστικά έξοδα του καθ’ ου η ανακοπή, εφόσον βέβαια αυτός υποβάλει σχετικό αίτημα κατ’ άρθρον 191 του ΚΠολΔ. Πρέπει, συνεπώς η αίτηση, κατά το μέρος που κρίθηκε νόμιμη, να ερευνηθεί περαιτέρω και ως προς την ουσιαστική βασιμότητα της.
Από όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν, πιθανολογούνται τα ακόλουθα: Η καθ’ ης επέτυχε την έκδοση της υπ’ αριθμ. ………διαταγής πληρωμής της Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου με την οποία υποχρεώθηκε ο αιτών να της καταβάλει το ποσό των 23.221,12 ευρώ πλέον τόκων και εξόδων.
Σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 1 του Ν. 128 /1975 « επιβάλλεται από το έτος 1976 εισφορά, βαρύνουσα τα πάσης φύσεως εν Ελλάδι λειτουργούντα πιστωτικά ιδρύματα, περιλαμβανομένης και της Τράπεζας της Ελλάδος, υπέρ του εν τη παραγράφω 1 του παρόντος λογαριασμού, ανερχόμενη εις ποσοστόν ένα (1) τοις χιλίοις ετησίως επί του μόνου ετησίου ύψους των εντός εκάστου ημερολογιακού έτους μηνιαίων υπολοίπων των χορηγούμενων υπ’ αυτών πάσης φύσεως δανείων ή πιστώσεων, περιλαμβανομένων των πιστώσεων προς Τράπεζας, ως και προς το Δημόσιον, πλην των εντόκων γραμματίων. Η εισφορά αυτή οφείλεται πέραν των δυνάμει της από 19 Μαρτίου 1962 μεταξύ των Τραπεζών συμβάσεως, ως αυτή ετροποποιήθη και συνεπληρώθη μεταγενεστέρως, συμφωνηθεισών εισφορών». Στην παρ. 1 του ίδιου άρθρου εξάλλου, στην οποία αναφέρονται τα προηγούμενα, προβλέπεται άνοιγμα κοινού λογαριασμού στην Τράπεζα της Ελλάδος, για επιστροφή διαφορών τόκων σε εξαγωγικές επιχειρήσεις. Στην ίδια παράγραφο αναφέρεται ακόμη ότι ο λογαριασμός αυτός δημιουργήθηκε με σύμβαση μεταξύ των Τραπεζών στις 19 Μαρτίου 1962 και αργότερα στις 30.1.1969 και εγκρίθηκε με τις αποφάσεις 1265/1962 και 1520/1969, αντίστοιχα της νομισματικής επιτροπής, οι οποίες εγκρίθηκαν από το υπουργικό συμβούλιο. Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει ότι η παραπάνω εισφορά δεν αποτελεί φόρο, προμήθεια ή έξοδο των τραπεζών, έτσι ώστε να είναι δυνατή η μετακύλιση της στους δανειολήπτες, αλλά προσαύξηση συμβατικής μεταξύ των τραπεζών υποχρέωσης λόγω των προαναφερόμενων συμβάσεων που κατήρτισαν στις 19.3.1962 και 30.1.1969. Πέραν αυτού, στην παρ. 2 του άρθρου 22 του Ν. 2515/ 1997 ρυθμίζει την ίδια εισφορά στις περιπτώσεις των δανείων που χορηγούνται από πιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού, ορίζεται ότι «η εισφορά αυτή του Ν. 128 / 1975 επιβάλλεται και επί των δανείων σε δραχμές και συνάλλαγμα και των ισοδυνάμου αποτελέσματος συμβάσεων από πιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού προς φυσικά ή νομικά πρόσωπα που είναι υπόχρεα προς υποβολή φορολογικής δήλωσης. Στην περίπτωση αυτή υπόχρεος προς απόδοση της εισφοράς είναι ο δανειοδοτούμενος». Ο διαχωρισμός του νόμου είναι εύλογος στην περίπτωση αυτή, διότι τα πιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού δεν δεσμεύονται από τις προαναφερόμενες συμβάσεις μεταξύ των τραπεζών, που αποτέλεσαν τη βάση της ρυθμίσεως. Από το σύνολο των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι η εισφορά αυτή του Ν. 128 / 1975 βαρύνει τα κάθε είδους πιστωτικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση τους δανειολήπτες πελάτες αυτών (ΕφΛαμ 124 / 2007 ΝΟΜΟΣ, ΠΠρΑθ 1726/2016 ΝΟΜΟΣ, ΜΠρΘεσ 4397 / 2018 Αρμ. 2018.36 και ΜΠρΧαν 90/2017 Αρμ. 2018. 447).
Στην προκείμενη περίπτωση ο αιτών με τον έκτο λόγο της ανακοπής του ισχυρίζεται ότι η καθ’ ης παράνομα μετακύλισε σε βάρος του την εισφορά του Ν. 128 / 1975 και ότι η εν λόγω εισφορά παράνομα ανατοκίστηκε με αποτέλεσμα να καταστεί η απαίτηση ανεκκαθάριστη συνεπεία της ενσωμάτωσης σε αυτή ποσών που αντιστοιχούν στην εισφορά του Ν. 128/1975. Υπό τα ανωτέρω εκτεθέντα πιθανολογείται η ευδοκίμηση του προαναφερόμενου λόγου της ανακοπής παρέλκει δε η έρευνα των λοιπών λόγων αυτής (ΑΠ 1464/2012ΝΟΜΟΣ). Επίσης πιθανολογείται ότι ο αιτών θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη από την εκτέλεση της υπ’ αριθμ. ……….διαταγής πληρωμής της Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου, Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση και ως ουσιαστικά βάσιμη και να ανασταλεί η εκτέλεση της υπ’ αριθμ. ……….διαταγής πληρωμής της Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση επί της από 01.09.2023 και με αριθμό κατάθεσης ……….ανακοπής. Τα δικαστικά έξοδα της καθ’ ης θα επιδικασθούν σε βάρος του αιτούντος (άρθρο 84 παρ. 2 του Ν. 4194 / 2013 «Κώδικα περί Δικηγόρων », μετά την προσθήκη του τελευταίου εδαφίου με το άρθρο 14 παρ. 3 του Ν. 4236/2014 ΦΕΚ Α 33 / 11.2.2014 και 191 του ΚΠολΔ), όπως ειδικώτερα ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση.
ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ την εκτέλεση της υπ’ αριθμ. ……..διαταγής πληρωμής της Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση επί της από 01.09.2023 και με αριθμό κατάθεσης ………ανακοπής.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα της καθ’ ης, τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.